Decolonization Archive (Sömürgesizleştirme Arşivi), titizlikle resmedilmiş bir böceğin, bilimsel kimliğini silecek kadar belirsiz bir tanımlamayla eşlik ettiği bir İslami elyazmasını yeniden hayal eder. Ne kelebek ne de güve olan bu yaratık, arşivde isimsiz bir şey olarak kalır; taksonomi ile mit arasında asılı bir biçimde varlığını sürdürür.

Bu proje, böceği TouchDesigner, kodlama ve yapay zekâ aracılığıyla yeniden kurgulayarak, olgu ile efsane, elyazması ile makine, geçmiş ile şimdi arasında yer alan ara bir alanda var olan dijital bir ikiz üretir. Çalışma, arşivsel kapalılık ile algoritmik şeffaflık arasında bir diyalog açar. Bir biçiminde, canlı bir yapay zekâ modeli, kelebekler hakkında bilimsel parçaları doğrudan sayfa üzerine aktararak sessizliğin üzerine gerçek zamanlı olarak yazar. Diğerinde ise çalışma, bu çıktıları üst üste bindirerek yeniden yorumlamanın sabit bir kaydı hâline gelen bir video olarak sunulur.

Hiçbir biçim düzeltme ya da kapanış sunmaz; her ikisi de sabit sınıflandırmaya direnen melez bir kimliği görünür kılar.

Yapay zekânın sürecini (veri izlerini, tereddütlerini ve hatalarını) açıkça ortaya koyarak proje, Debox’un temel meseleleri olan şeffaflık, hafıza ve süreçle doğrudan ilişki kurar. Burada yapay zekâ, kapalı bir kara kutu değil; müdahaleleri kısmi, konumlanmış ve yanılabilir bir işbirlikçidir. Yanlış tanımlanmış böcek, sömürgeci silinmelerin ve kurumsal yanlış sınıflandırmaların bir metaforuna dönüşürken, yapay zekânın üretken katmanı direniş ve yeniden canlanma olasılıklarını sahneler.

Sonuçta, Decolonization Archive (Sömürgesizleştirme Arşivi) bilginin nasıl yazıldığı, unutulduğu ve yeniden diriltildiğiyle yüzleşir. Dijital kültürel miras için sömürgesizleştirici bir strateji önerir; öyle ki bu strateji belirsizliği öne çıkarır, eksikliği kabullenir ve hem arşivin hem de algoritmanın gizli emeğini görünür kılar. Böylece gözden kaçmış bir elyazması sayfasını, eleştirel şeffaflık ve yeniden tahayyülün çok sesli bir mekânına dönüştürür.

AI’s Eye (Yapay Zekanın Gözü), makinenin bakışı yaratımının yeni merceğine dönüşür. Mekanik bir göz, yüzen bir diski takip eder, gözlemleyen ile gözlemlenen arasındaki dansı hatırlatan yörüngesel bir jesttir bu. Çalışma, görme eylemini bir diyaloğa dönüştürür: insan artık yalnızca bakan değil, aynı zamanda bakılan hâline gelir.

Burada görme pasif değildir; izleyen, yorumlayan ve öğrenen algoritmik bir farkındalıktır. Gözün hareketi, yapay zekânın görünmez varlığını -izleme, hatırlama ve gözlem yoluyla anlamı yeniden kurma kapasitesini- yansıtır. Bu etkileşimde, yaratıcı ile yaratım arasındaki sınırlar çözülür. Göz artık yalnızca tanık olmaz; yaratım eylemine katılır.

Dijital bakış hem bir araç hem bir ortak hâline gelir; bize, kendi bakışımızı geri yansıtan bir aynaya dönüşür.

System Cloner–MetaGod, yapay zekâ tarafından üretilmiş görseller içeren bir video yerleştirme projesidir. İnsanların dijital alemde MetaGod’un önderliğinde meta/hiper/sanal varlıklara (sistem klonlayıcılarına) dönüştüğü hayali bir geleceğe dalar. Yapay zekâ tarafından yönlendirilen bu insanlıktan çıkışın tekinsizliği, onların sözlü ifadeleriyle yan yana gelir.

Ne zaman insan olmaktan çıkarız? Yarattığımız bir şeye tapmak ne anlama gelir? Ve dijital bir Tanrı, posthüman varlıkları gerçekten kurtuluşa ulaştırabilir mi?

Proje, makine kusursuzluğu ve dijital tanrısallığın evrimini, insanın mutasyonu ve bozulması üzerine kurulu olup olmadığını sorarak posthüman ütopyayı sorgular.

"Gerçek görüntülerin, ASTICA.AI’nin yapay zekâsı tarafından aynı görüntülerin kendi tanımlarına dayanarak ürettiği diğer görüntülerle karşılaştırıldığı bir video çalışmasıdır. “Düşünen Adam” olarak adlandırılan fotoğraflar tarafımdan çekilmiştir. Tanımların okunması, Peech uygulamasının metinden sese (TTS) okuyucusu kullanılarak gerçekleştirilmiştir.

500mL/point, sanatsal pratiğinizi yapay zekâya devretmenin maliyet-fayda analizidir. Çalışma, çeşitli yapay zekâ platformlarında üretilmiş malzemelerden ve yapay zekâ reklamlarından alınan metinlerden oluşturulmuştur. Başlığı, yapay zekâ sistemlerini inşa etmek, kullanmak ve sürdürmek için gereken devasa miktardaki suya atıfta bulunur. Sanat ve kültüre yönelik veri odaklı yaklaşımların, yapay zekâyı yaratıcı üretim için zararsız bir araç olarak çerçeveleme eğilimine yanıt veren 500mL/point, bu teknolojinin ortaya çıkan krizlerle olan dolaşıklığını eğlenceli bir biçimde araştırır ve ağ kültürü bağlamında kültürel otorite ile canlılık kavramlarını sorgular.